Türkiye’deki escort kızlar
Fındıkzade’nin dar sokaklarında, balkonlarda kuruyan çamaşırların ve akşam ezanına karışan çay bardağı tıkırtılarının arasında büyüdü Escort Melis. 19 yaşında, üniversitenin ilk yılını henüz tamamlamış, sınav stresinin yerini başka bir açlığa bıraktığı o eşikte duruyor şimdi. Kitap çantasını omzundan attığı an, başka bir kadına dönüşüyor — annesinin tesettürlü duasından, babasının “kızım nereye” sorgularından kaçan, kendi tenini ilk kez sahiplenen bir kadına.
Melis’in çocukluğu kontrollü bir laboratuvardı. Saat ona kadar evde olma kuralı, telefon kontrolleri, “kızlar şöyle yapmaz” cümlesinin sayısız varyasyonu. Lise biter bitmez İstanbul Üniversitesi’ne kabulü onun için diploma değil, anahtar oldu. Beyazıt’tan Taksim’e inen metro hattı, ona ailesinin haritasında olmayan bir şehir açtı. İlk başta sadece arkadaşlarla kahve, sonra Asmalımescit’te bir bar, ardından Karaköy’ün rıhtım partileri. Şimdi Nişantaşı kulüplerinin VIP listelerinde adı yazıyor.
Bir altmış yetmiş üç boyunda, ince ama eğrileri inkâr edilemeyen bir vücut. Bel-kalça oranı bazı kadınların aylarca pilatesle ulaşamadığı türden — doğuştan. Saçları bal köpüğü tonunda, omzunun bir karış altına kadar uzanan, ışık vurduğunda altın damarları beliren bir kütle. Yüzü heart-shape: sivri çene, elmacık kemikleri belirgin, gözleri yeşilin gri tonuna kaçan o nadir renk — kedi gözü diyor ona arkadaşları. Dudakları doğal dolgun, üst dudağında hafif bir çentik. Göğüsleri orta-dolu, dik; beli ince, kalçaları yuvarlak, bacakları uzun ve sıkı. Sol kürek kemiğinde küçük bir hilal dövmesi, sağ ayak bileğinde annesinin bilmediği bir halhal.
İlk teklif bir kulüpte geldi. Kırk yaşlarında, saatleri Patek olan bir adam — masaya gönderdiği şişe, sonrasında bir zarf. Melis o gece taksiyle dönerken cüzdanındaki paranın bir aylık burs olduğunu fark etti. İkinci teklifi reddetmedi. Üçüncüsünde artık bir profili vardı: özenle çekilmiş fotoğraflar, kısa biyografi, net kurallar.
Bugün Fındıkzade adresli, İstanbul geneline hizmet veren genç bir eskort olarak adından söz ettiriyor. Müşterileri çoğunlukla orta yaşlı, evli, hayatlarında bir kıvılcım arayan erkekler. Onlara sattığı şey beden değil — gençlik, asilik, yasak meyvenin tadı. Bir öğrenciyle yatmanın o özel teatral hazzı.
Randevularına üniversiteden çıkmış gibi geliyor — kot pantolon, oversize tişört, sırtında çantası. Otele girdiğinde önce sohbet, sonra duş, sonra başka bir Melis. Yatakta utangaçlığın izi kalmıyor; öğrencinin maskesi düşüyor, yerine açlığını saklamayan bir kadın geçiyor. Oral konusunda öğrenmeye hevesli, dominasyon oyunlarında alttan da üstten de oynayabilen, ikili buluşmalara açık. Bir akşamı dört saatten başlatıyor, sabaha kadar süren davetleri tercih ediyor — çünkü kendisi de henüz doymuş değil.
Annesi hâlâ onu kütüphanede sanıyor. Babası harçlığını arttırdığı için memnun. Melis ise haftada üç gece şehrin başka bir yüzünü dolaşıyor; Maçka’da bir suite, Bebek’te bir yalı, bazen Bodrum’a uzanan hafta sonu kaçamakları. Parayı saklamıyor — kendi dairesini tutmak için biriktiriyor, Fındıkzade’den çıkıp Cihangir’e taşınmak istiyor.
Çünkü Melis, İstanbul’un gece ekonomisinde nadir bir formül: hakiki gençlik, sahte olmayan güzellik, anneannesinin namaz seccadesinden henüz tam kopamamış o tatlı çelişki. Müşterileri onunla yattıktan sonra geri dönüyor — beden için değil, hikâye için. Bir öğrenciyle, asi bir kızla, kendi kızlarının yaşındaki biriyle yaşadıkları o yasak senaryoyu tekrar tekrar almak için.
Fındıkzade uyurken, Melis yeni bir mesaj bildirimine uzanıyor, telefonun ekranında bir otel adresi parlıyor.